کتاب لغت

fa ‫زمان گذشته ی افعال معین 1‬   »   th อดีตกาล ของกริยาช่วย 1

‫87 [هشتاد و هفت]‬

‫زمان گذشته ی افعال معین 1‬

‫زمان گذشته ی افعال معین 1‬

87 [แปดสิบเจ็ด]

bhæ̀t-sìp-jèt

อดีตกาล ของกริยาช่วย 1

à-dèet-gan-kǎwng-grì-ya-chûay

نحوه مشاهده ترجمه را انتخاب کنید:   
فارسی تايلندی بازی بیشتر
‫ما باید به گلها آب می‌دادیم.‬ เราต้องรดน้ำดอกไม้ rao-dhâwng-rót-nám-dàwk-mái 1
r-----a-wng--ó---a---da-wk--a-i rao-dhâwng-rót-nám-dàwk-mái
‫ما باید آپارتمان را تمیز می‌کردیم.‬ เราต้องทำความสะอาดอพาทเม้นท์ rao-dhâwng-tam-kwam-sà-a-daw-pât-mén 1
rao-dha--ng-t-m-kwam-----a-d---p-̂--m--n rao-dhâwng-tam-kwam-sà-a-daw-pât-mén
‫ما باید ظرفها را می‌شستیم.‬ เราต้องล้างจาน rao-dhâwng-láng-jan 1
ra------w-g-l---g-j-n rao-dhâwng-láng-jan
‫آیا شما مجبور بودید صورت حساب را پرداخت کنید؟‬ พวกเธอต้องจ่ายบิลด้วยหรือเปล่า? pûak-tur̶-dhâwng-jài-bin-dûay-rěu-bhlào 1
pû-----r̶--h----g-j-̀i-b----ûay-re-u--h---o pûak-tur̶-dhâwng-jài-bin-dûay-rěu-bhlào
‫آیا شما مجبور بودید ورودی را پرداخت کنید؟‬ พวกเธอต้องจ่ายค่าผ่านประตูด้วยหรือเปล่า? pûak-tur̶-dhâwng-jài-kâ-pàn-bhrà-dhoo-dûay-rěu-bhlào 1
p-̂a--tur--dh--wn---a-i--â-pa---bhra--d--o-dû-y-re-u--h---o pûak-tur̶-dhâwng-jài-kâ-pàn-bhrà-dhoo-dûay-rěu-bhlào
‫آیا شما مجبور بودید جریمه را پرداخت کنید؟‬ พวกเธอต้องจ่ายค่าปรับด้วยหรือเปล่า? pûak-tur̶-dhâwng-jài-kâp-ráp-dûay-rěu-bhlào 1
pu--k-t-----h-̂w-g-j----kâp-ráp----ay-re-u--h--̀o pûak-tur̶-dhâwng-jài-kâp-ráp-dûay-rěu-bhlào
‫کی باید خداحافظی می‌کرد؟‬ ใครต้องลาจากกัน? krai-dhâwng-la-jàk-gan 1
krai-----w-------àk-g-n krai-dhâwng-la-jàk-gan
‫کی باید زود به خانه می‌رفت؟‬ ใครต้องกลับบ้านก่อน? krai-dhâwng-glàp-bân-gàwn 1
kr---------g---àp---̂n-g--wn krai-dhâwng-glàp-bân-gàwn
‫کی باید با قطار می‌رفت؟‬ ใครต้องนั่งรถไฟ? krai-dhâwng-nâng-rót-fai 1
kr---d-a-w---nâ-g-r-́--fai krai-dhâwng-nâng-rót-fai
‫ما نمی‌خواستیم زیاد بمانیم.‬ เราไม่อยากอยู่นาน rao-mâi-à-yâk-à-yôo-nan 1
ra-----i----y----a---o-o--an rao-mâi-à-yâk-à-yôo-nan
‫ما نمی‌خواستیم چیزی بنوشیم.‬ เราไม่อยากดื่มอะไร rao-mâi-à-yâk-dèum-à-rai 1
rao-mâi----ya-k--e-u---̀---i rao-mâi-à-yâk-dèum-à-rai
‫ما نمی‌خواستیم مزاحم بشویم.‬ เราไม่อยากรบกวน rao-mâi-à-yâk-róp-guan 1
rao--â---̀---̂k--óp---an rao-mâi-à-yâk-róp-guan
‫من فقط می‌خواستم تلفن کنم.‬ ตอนนั้น ผม / ดิฉัน แค่อยากโทรศัพท์ dton-nán pŏm / dì-chăn · kâe yàak toh-rá-sàp 1
d--n---n -ŏ--/ d----ăn-· kâe--àa- --h-r---àp dton-nán pŏm / dì-chăn · kâe yàak toh-rá-sàp
‫من می‌خواستم تاکسی سفارش بدهم.‬ ผม / ดิฉัน แค่ต้องการเรียกแท็กซี่ pǒm-dì-chǎn-kæ̂-dhâwng-gan-rîak-tǽk-sêe 1
pǒm-di----a-n--æ---h------g-n----a--tæ------e pǒm-dì-chǎn-kæ̂-dhâwng-gan-rîak-tǽk-sêe
‫چون می‌خواستم به خانه بروم.‬ ที่จริง ผม / ดิฉัน อยากขับรถกลับบ้าน têet-ring-pǒm-dì-chǎn-à-yâk-kàp-rót-glàp-bân 1
te-et-rin---o----ì-c-ǎ--à--âk--a-p-------l-̀p-bân têet-ring-pǒm-dì-chǎn-à-yâk-kàp-rót-glàp-bân
‫من فکر کردم تو می‌خواستی به همسرت تلفن کنی.‬ ผม / ดิฉัน คิดว่า คุณอยากโทร.หาภรรยาของคุณ pǒm-dì-chǎn-kít-wâ-koon-à-yâk-ton-hàp-rawn-yâk-ong-koon 1
pǒm-d---c---n-ki---wâ-koo--à-yâ----n---̀p----n-y--k--n--ko-n pǒm-dì-chǎn-kít-wâ-koon-à-yâk-ton-hàp-rawn-yâk-ong-koon
‫من فکر کردم تو می‌خواستی به اطلاعات تلفن کنی.‬ ผม / ดิฉัน คิดว่า คุณ อยากโทรสอบถามข้อมูล pǒm-dì-chǎn-kít-wâ-koon-à-yâk-ton-sàwp-tǎm-kâw-moon 1
pǒ----̀--ha-n---́--wâ-ko-n------̂k---n----wp--ǎm-ka-w-m-on pǒm-dì-chǎn-kít-wâ-koon-à-yâk-ton-sàwp-tǎm-kâw-moon
‫من فکر کردم تو می‌خواستی پیتزا سفارش بدهی.‬ ผม / ดิฉัน คิดว่า คุณ อยากสั่งพิซซ่า pǒm-dì-chǎn-kít-wâ-koon-à-yâk-sàng-pís-sâ 1
pǒ---ì-ch-̌--ki-t--â-k-----̀-ya---s---g-p------̂ pǒm-dì-chǎn-kít-wâ-koon-à-yâk-sàng-pís-sâ

‫حروف بزرگ، احساسات بزرگ‬

‫تبلیغات از تصاویر زیادی استفاده می کند.‬ ‫تصاویر امیال خاص را بیدار می کند.‬ ‫ما به تصویر طولانی تر و با توجّه تر از حروف نگاه می کنیم.‬ ‫در نتیجه، ما تبلیغات را با عکس بهتر به یاد می آوریم.‬ ‫تصاویر نیز واکنش های قوی عاطفی ایجاد می کنند.‬ ‫مغز تصاویر را بسیار سریع تشخیص می دهد.‬ ‫مغز بلافاصله، آنچه را که در تصویر می توان دید را می داند .‬ ‫حرف با تصویر متفاوت عمل می کند.‬ ‫آنها شخصیت های انتزاعی هستند.‬ ‫بنابراین، مغز ما نسبت به حروف آهسته تر از تصویر واکنش نشان می دهد.‬ ‫اوّل، باید معنای کلمه را درک کند.‬ ‫ممکن است گفته شود که علائم باید بدر بخش از زبان مغز ترجمه شود.‬ ‫ولی احساسات را می توان با استفاده از حروف نیز تحریک کرد.‬ ‫ولی متن آن باید بسیار طولانی باشد.‬ ‫مطالعات نشان می دهد که حروف بزرگ اثر بیشتری دارند.‬ ‫حروف بزرگ نه تنها بیشتر از حروف کوچک قابل مشاهده هستند.‬ ‫آنها همچنین یک واکنش احساسی قوی تری ایجاد می کنند.‬ ‫این در مورد احساسات مثبت و منفی هم صادق است.‬ ‫اندازه چیزها همیشه برای انسان مهم بوده است.‬ ‫انسان باید به سرعت در برابر خطر واکنش نشان دهد.‬ ‫و هنگامی که چیزی بسیار بزرگ است، کاملا نزدیک حس می شود!‬ ‫بنابراین، قابل فهم است که تصاویر بزرگ واکنش های قوی ایجاد می کنند.‬ ‫امّا چگونه به حروف بزرگ واکنش نشان می دهیم زیاد روشن نیست.‬ ‫حروف در واقع علامتی برای مغز نیستند.‬ ‫با وجود این، مغز وقتی حروف درشت را می بنید فعّالیت بیشتری از خود نشان می دهد.‬ ‫این نتیجه برای دانشمندان بسیار جالب است.‬ ‫این امر نشان می دهد که چگونه حروف برای ما اهمیّت پیدا کرده اند.‬ ‫مغز ما به نوعی آموخته است که چگونه به نوشته واکنش نشان دهد.‬