मैं आध- -िन परिचारि-ा -- -ाम-क--ी --ँ
मैं आ_ दि_ प____ का का_ क__ हूँ
म-ं आ-ा द-न प-ि-ा-ि-ा क- क-म क-त- ह-ँ
-------------------------------------
मैं आधा दिन परिचारिका का काम करती हूँ 0 ma-n a-d-a di----r---aar-k- ---ka-- -ar--e---oonm___ a____ d__ p___________ k_ k___ k______ h___m-i- a-d-a d-n p-r-c-a-r-k- k- k-a- k-r-t-e h-o-------------------------------------------------main aadha din parichaarika ka kaam karatee hoon
ल--ि- -- -ह-- ---------ं
ले__ क_ ब__ ज़्__ हैं
ल-क-न क- ब-ु- ज़-य-द- ह-ं
------------------------
लेकिन कर बहुत ज़्यादा हैं 0 le-in-k-- ba-ut-z-aa-a--ainl____ k__ b____ z_____ h___l-k-n k-r b-h-t z-a-d- h-i----------------------------lekin kar bahut zyaada hain
व---ेरे --ह- हैं
व_ मे_ सा__ हैं
व- म-र- स-ह- ह-ं
----------------
वह मेरे साहब हैं 0 vah--e---s----b ha-nv__ m___ s_____ h___v-h m-r- s-a-a- h-i---------------------vah mere saahab hain
द---र--ो-ह- हम-श---ोज---- जात- हैं
दो___ को ह_ ह__ भो____ जा_ हैं
द-प-र क- ह- ह-े-ा भ-ज-ग-ह ज-त- ह-ं
----------------------------------
दोपहर को हम हमेशा भोजनगृह जाते हैं 0 d--a--r ---ha- ---esha--------gr--j--------nd______ k_ h__ h______ b_________ j____ h___d-p-h-r k- h-m h-m-s-a b-o-a-a-r- j-a-e h-i---------------------------------------------dopahar ko ham hamesha bhojanagrh jaate hain
Die meeste mense onthou hul eerste skooldag.
Maar hulle onthou nie meer wat vooraf gebeur het nie.
Ons kan byna niks van ons eerste lewensjare onthou nie.
Maar hoekom is dit so?
Hoekom kan ons nie onthou wat ons as babas beleef het nie?
Die rede is in ons ontwikkeling.
Taal en herinnering ontwikkel omtrent tegelyk.
En om iets te kan onthou, het ’n mens taal nodig.
Dit beteken hy moet woorde hê vir wat hy beleef.
Wetenskaplikes het verskeie toets op kinders gedoen.
So het hulle ’n interessante ontdekking gemaak.
Sodra kinders leer praat, vergeet hulle alles wat vooraf gebeur het.
Die begin van taal is dus ook die begin van herinneringe.
Kinders leer besonder baie in die eerste drie jaar van hul lewe.
Hulle beleef elke dag nuwe dinge.
Op dié ouderdom het hulle ook baie belangrike ervarings.
Dit gaan nietemin alles verlore.
Sielkundiges noem dié verskynsel kindergeheueverlies.
Net dinge wat die kinders kan noem, bly oor.
Die outobiografiese geheue behou persoonlike ervarings.
Dit werk soos ’n dagboek.
Alles wat in ons lewe belangrik is, word daarin bewaar.
So vorm die outobiografiese geheue ons identiteit.
Sy ontwikkeling hang egter daarvan af dat ’n moedertaal geleer word.
Ons kan ook net deur taal ons herinneringe aktiveer.
Die dinge wat ons as babas geleer het, is natuurlik nie regtig weg nie.
Hulle word iewers in ons brein bewaar.
Maar ons kan hulle nie meer oproep nie – tog jammer, of hoe?